යහපත් ක්‍රියාව

  (17 වන සියවසේ ප්‍රංශයේ විසූ චිත්‍ර ශිල්පියෙකු වන Eustache Le Sueur
       විසින් අඳින ලද මේ චිත්‍රයෙන් පෙන්වන්නේ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ විසින්
 අන්ධයෙකුට  පෙනීම ලබාදීමයි.)

ඒ රාත්‍රී කාලයයි. ඔහු සිටියේ හුදෙකලාව ය. 

ඈතින් චක්‍රාකාර නගරයක තාප්ප දුටු ඔහු ඒ දෙසට පියනැගුවේය. 

ඒ ආසන්නයට පැමිණෙත්ම ඔහුට ප්‍රීතියෙන් තබන පියවර හඬ, සතුටු මුවින් නැගෙන සිනා හඬ හා වීනාවලින් උස් හඬින් නැගෙන ඝෝෂාකාරී ශබ්දය අසන්නට ලැබිණ. ඔහු දොරටුවට තට්ටු කරත්ම දොරටුපාලයෝ පැමිණ ගේට්ටුව විවෘත කළහ. 

පොල් පරාලය තිබෙන්නේ කාගේ ඇසේ ද?

             

රටේ නොයෙකුත් අභාග්‍යසම්පන්න ඛේදවාචක වෙන්නේ පාලකයින්ගේ අමනුස්ස පාලනය නිසා කියලා කතාවක් දන්න කාලෙ ඉඳලම අහලා තියනවනෙ. ඒ නිසාම වෙන්නැති "රාජා භවතු ධම්මිකෝ" කියලා උදේ හවස සජ්ජායනා කරන්නේ. මේ විශ්වාසෙන් වැඩිපුර ප්‍රයෝජන ගන්නේ දේශපාලනය කරන උදවිය තමයි. හැබැයි ජනතාවට ඉදිරියෙන් ඉඳලා මග පෙන්වන්න ඉන්න මාධ්‍යකාර ඇත්තොත් ඒ මිථ්‍යා අන්ධකාරෙ ගිලිලා ඉඳගෙන  කියවන අයත් ඒ මඩගොහොරටම ඇදලා ගන්න හදන කොට නම් මේ දවස්වල පත්තර එකින් එක වැහීගෙන යන එක පුදුමෙකුත් නෙමෙයි.

මා බාල කාලේ!

 







පෝස්ට් එකක් දැම්මේ දෙමසකට පසුව ය. ලියන්නට බැරි උන හේතුව ද හොඳ ලියවිල්ලක් විය හැකි යයි සිතා ලියන්නට ගත්තද ලියන්නට අවධානය යොමුකරගන්නට බැරි විය. එනිසා දැනට මේක. නොලියා සිටීමේ වරදකාරී හැඟීම ද මෙයින් දුරු වෙතැයි සිතමි. මේක ගත්තේ 1962 මාර්තු 12 දින නවයුගය සඟරාවෙනි. ලියා ඇන්දේ කවදත් අප කුඩා අවදිය කතා රසයෙන් අමන්දානන්දයට පත්කළ ඇස්. ඒ. දිසානායක ශූරීන් ය. 

කරවල කන්දොස්කිරියාව

   
         

 "ආ ජුවන් අයියෙ බොහොම කාලෙකට පස්සෙ දැක්ක." 

"ඔව්, රාළහාමි, මම මේ වැස්සවත් නොබලා එළිබැස්සෙ බේතක් හොයාගන්න ඕනැ වෙලයි. කොල්ල දැන් තුන් වෙලකින් බත් ඇටයක් කටේ තිබ්බෙ නැහැ." 

"එහෙනම් කොල්ලට පණුගාය වෙන්ඩ ඇති. මොනවද බේත දැක්ක දුටු තැනක ඇත්නම් මටත් පුළුවන්නෙ හොයාගන්ඩ ඔත්තුවක් දෙන්න?"

රිංගන්නට කන දුන් හැටි!

                 
                                (කාටූනය cartoon movement වෙතිනි.)

නිලධාරීන් කොයි තරම් සූක්ෂම අන්දමින් අපරාධ මැඩලීමට උපක්‍රම යෙදුවත් ගණදෙවියන්ටත් වඩා හොරුන්ට නුවණ තිබෙන බැවින් අපරාධකරුවෝ මොහොතකින් පහළ වෙන කපටිකම් හේතු කොට එයින් බේරී ජය ලබන්නෝය. සමහර අවස්ථාවල කපටින්ගේ කපටිකම්වලට මුළාදෑනිහු මුළා වී පරාජය ලබති. එහෙත් ජය පරාජය ලෝක ස්වභාවයක් නිසා එය ලැජ්ජාවීමට කරුණක් නොවීය.